Βαγγέλης Ιωσηφίδης – Halloween night
Το κρύο ξύριζε, όσο ο άνεμος
έμπαινε σφυρίζοντας από το σπασμένο παράθυρο.
«Μη φοβάστε», είπε ο Τρίσταν.
«Ελάτε κι εσείς!»
Αλλά ο δισταγμός φαινόταν στα μάτια
τους. Ποιος δεν φοβάται το κρύο, το σκοτάδι, τη μοναξιά; Σίγουρα όχι η Αλέξα
και ο Μάρτιν. Τόσα χρόνια, μόνο με τις πλάτες του Τρίσταν έκαναν τους
καμπόσους. Τώρα όμως, μέσα στη νύχτα, στο ισόγειο του φημισμένου στοιχειωμένου
σπιτιού, είχε βγει προς τα έξω η πραγματική τους φύση. Τα πόδια τους έτρεμαν.
«Ας έρθουμε άλλη μέρα!» είπε ο
Μάρτιν, τραυλίζοντας.
«Μέρα να είναι και θα περάσουμε
καλύτερα», είπε κι η Αλέξα.
Το σφύριγμα του ανέμου σαν να τους
ψιθύριζε. Η πόρτα έτριζε, σαν να την ανοιγόκλεινε κάποιος. Όλο το σκηνικό
στημένο…
«Εγώ θα μπω και θα περάσω εδώ τη νύχτα
μου! Και τη Δευτέρα θα καυχηθώ σε όλο το σχολείο πως τα κατάφερα. Α, κι αν δεν
μπείτε, μπορώ να μου ξεφύγει τίποτα και να το μάθουν όλοι».
Η Αλέξα με τον Μάρτιν κοιτάχτηκαν.
Ποιος ξέρει τι να σκέφτηκαν. Τι χειρότερο είχαν στο μυαλό τους από τον εξευτελισμό
στο σχολείο!
Μπήκαν μέσα και, μέσα στη βιασύνη
τους να το παίξουν γενναίοι, άρχισαν να περιεργάζονται τον χώρο: το παλιό
σκονισμένο πιάνο, το βαρύ έπιπλο-αντίκα και τον ραγισμένο καθρέφτη.
«Έι, πρόσεχε με αυτό!» είπε η Αλέξα
στον Μάρτιν όταν τον είδε να πλησιάζει στο έπιπλο. «Λίγο να το κουνήσεις και θα
πέσει στο κεφάλι σου!»
Έξυπνα παιδιά, ναι. Το θράσος δεν
λειτουργεί χωρίς λίγο μυαλό.
«Δεν θα το κουνήσω, έξυπνη! Μόνο το
συρτάρι θα ανοίξω, να δω τι έχει μέσα».
Ο Τρίσταν τον πλησίασε, αφήνοντας
τη νεκροκεφαλή στο μεγάλο τραπέζι στο κέντρο του δωματίου. «Άντε λοιπόν, άνοιξέ
το! Τι περιμένεις;»
«Κάτσε, κάτι γράφει εδώ».
Ο Μάρτιν κοίταξε δίπλα στο συρτάρι,
την ακανόνιστη γραφή, τη χαραγμένη στο ξύλο με μαχαίρι.
“Πάρε τα χέρια σου, θα τα δαγκώσω”.
Εκεί που είχε βάλει το χέρι του στο
χερούλι, το τράβηξε. Σαν να τον είχε δαγκώσει κάτι.
«Μην είσαι χέστης! Δεν υπάρχουν
φαντάσματα!»
Ο Τρίσταν τον παραμέρισε κι άνοιξε
το συρτάρι. Έβγαλε από μέσα ένα ξύλινο πινακάκι με γράμματα και αριθμούς πάνω.
Με το που το είδαν, οι άλλοι δύο έκαναν ένα βήμα πίσω. Η Αλέξα ούρλιαξε.
«Πάμε να φύγουμε! Αυτός είναι ένας
πίνακας Ουίτζα!»
«Από αυτούς που επικοινωνούν οι
νεκροί με τους ζωντανούς;» ρώτησε τρέμοντας σύγκορμος ο Μάρτιν.
Ο Τρίσταν σαν να μην τους άκουγε.
Κάπου έτρεχε το μυαλό του, αλλά δεν δείλιαζε.
«Βάλτε το χέρι σας πάνω. Εδώ, έχει
ένα βέλος με μια τρύπα στη μέση. Υποτίθεται πως αν βάλουμε όλοι το χέρι μας
πάνω και συγκεντρωθούμε, κάτι θα γίνει».
Οι άλλοι δύο πλησίασαν αργά, σαν
μαγεμένοι. Όλοι μαγεύονται από το άγνωστο, έτσι δεν είναι;
Ο αέρας σφύριξε πιο δυνατά και τα
τζάμια έτριξαν. Όλοι άρχισαν να ανασαίνουν πιο γρήγορα, και πιο βαριά. Κάτι
σκέφτονταν…
«Κι αν…» είπε η Αλέξα, «ξέρεις, κι
αν μας μιλήσει… αυτή;»
«Βλακείες!» είπε ο Μάρτιν. «Πάει
αυτή, ξέχνα την. Αλέξα, βάλε το χέρι σου, πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό
επιτέλους!»
Ο Μάρτιν έβαλε πρώτος το χέρι του
στον δείκτη κι ο Τρίσταν επιδοκίμασε. «Πάμε, μεγάλε! Είσαι και ο πρώτος, θα το
πω ότι δεν δείλιασες. Halloween night tonight!»
Η Αλέξα έβαλε τελευταία το χέρι
της, το οποίο ακόμα έτρεμε. «Και τώρα;»
«Τώρα περιμένουμε», είπε ο Τρίσταν.
«Αν υπάρχει πνεύμα εδώ, θα μας μιλήσει».
«Δεν υπάρχουν πνεύματα, τίποτα δεν
θα γίνει», είπε ο Μάρτιν θέλοντας να ακουστεί σίγουρος. Μα η φωνή του τον
πρόδιδε.
«Το ακούτε;» είπε η Αλέξα.
«Τι να ακούμε;» ρώτησε ο Μάρτιν.
«Κάτι σαν… κλάμα. Κάποιος κλαίει!»
«Όχι», είπε ο Τρίσταν. «Τίποτα δεν
ακούω».
«Κι όμως…» μουρμούρισε εκείνη, αλλά
μετά ούρλιαξε. «Ποιος το κούνησε; Ποιος το κουνάει;»
«Δεν το κουνάω», είπε ο Μάρτιν.
«Τρίσταν, κόφ’ το! Κόφ’ το, είπα! Την τρομάζεις!»
Εκείνος τρόμαζε περισσότερο, αλλά
σιγά μην το παραδεχόταν. Κι ο Τρίσταν είχε χλωμιάσει.
«Δεν κάνω τίποτα», είπε. «Μόνο του
κουνιέται!»
Ο δείκτης πήγε στο γράμμα L.
«Δεν μπορώ… δεν μπορώ να κουνήσω το
χέρι μου!» είπε ο Μάρτιν. «Σαν να πέτρωσε! Κόλλησε εκεί!»
Ο δείκτης πήγε βίαια στο E και έπειτα κουνήθηκε ανεπαίσθητα, δίπλα, στο
γράμμα A.
«Παιδιά, σταματήστε το. Έχω
τρομάξει!» κλαψούρισε η Αλέξα. Κι ο δείκτης κουνιόταν…
«Ίσως να μας τιμωρεί κάποιος», είπε
ο Μάρτιν. «Για αυτό που της κάναμε…»
«Όχι, όχι, μην το λες αυτό», είπε ο
Τρίσταν. «Δεν φταίμε εμείς. Πήγαινε γυρεύοντας».
«Λες να είναι αυτή;» ρώτησε ο
Μάρτιν. Ο δείκτης ανέβαινε, ανέβαινε. Τώρα κάθισε στο γράμμα V.
Η Αλέξα δεν μιλούσε, είχε χάσει τη
λαλιά της. Ο δείκτης κάθισε στο γράμμα Ε.
«Μας λέει να φύγουμε;» ρώτησε ο
Μάρτιν. «Θα φύγουμε, αν μας αφήσει!»
«Όχι», είπε ο Τρίσταν. «Ένας από
εμάς μόνο μπορεί να φύγει».
Ο δείκτης είχε σταματήσει. Κανείς
δεν σήκωνε το δάχτυλό του, λες και μια δύναμη τα κρατούσε εκεί.
«Ποιος;» ρώτησε ο Μάρτιν. «Αυτός
που θα καταφέρει να πάρει το δάχτυλό του;»
Κι η πόρτα πίσω τους έτριξε κι
άρχισε να κλείνει. Όλοι τους σφίγγονταν, προσπαθούσαν. «Έλα τώρα», έλεγε μέσα
απ’ τα δόντια του ο Τρίσταν. Ο Μάρτιν έλεγε «Παρακαλώ», ενώ η Αλέξα «Συγγνώμη».
Σαν προσευχή, ξανά και ξανά.
Το σφύριγμα του ανέμου σταμάτησε
και τα δάχτυλά τους ελευθερώθηκαν. Όμως η πόρτα είχε κλείσει εντελώς.
«Ρε σεις, αυτή εκεί κάτω ουρλιάζει.
Ουρλιάζει σαν να τη σφάζουν!»
«Μήπως το παρατραβάμε;»
«Όχι δα! Για αυτόν τον λόγο υπάρχει
το σπίτι. Εξάλλου, αυτοί μπήκαν μέσα, δεν τους το είπαμε εμείς».
«Ναι, αλλά τώρα τους φυλακίσαμε για
ολόκληρη τη νύχτα…»
«Νύχτα Χάλοουιν δεν ήθελαν; Ε να τη
τώρα».
«Κι αν σπάσουν τίποτα;»
«Καλύτερα, πιο πολλά views. Οι κάμερες στον
κάτω όροφο θα είναι χρυσωρυχείο».
«Ρε συ, κλαίει και ουρλιάζει πιο
έντονα. Κι οι άλλοι της λένε να σταματήσει. Ο ένας τους την παρακαλάει!»
«Μήπως να πάμε κάτω να βοηθήσουμε;»
«Σιγά να μην τους ζητήσουμε και
συγγνώμη! Φρίκαραν τα σκατόπαιδα, ενώ συνήθως το παίζουν γενναίοι. Δεν θυμάστε
τι είχαν κάνει πέρυσι;»
«Τι είχαν κάνει;»
«Μου το είχε πει ο μικρός μου
αδερφός, που πάει λύκειο. Είχαν βασανίσει μια κοπέλα. Την έβγαλαν φωτογραφία
γυμνή στις τουαλέτες, την εκβίαζαν».
«Για μια φωτογραφία;»
«Ε, στην αρχή ήταν αυτό. Μετά της
έσπαγαν τα νεύρα. Την τρόμαζαν και της έλεγαν φριχτά πράγματα. Αυτός ο Τρίσταν,
ο αρχηγός τους, είναι άρρωστος. Κι οι άλλοι δύο τον ακολουθούν σαν σκυλάκια».
«Και τελικά τι έγινε;»
«Αυτή η Αλέξα την είχε πιέσει πολύ,
την έκανε να σπάσει. Τραβούσε μήνες η ιστορία. Μέχρι που αυτοκτόνησε… Κρεμάστηκε».
«Και δεν τους τιμώρησε κανείς;»
«Λούφαξαν, το έπαιξαν θύματα.
Έκλαιγαν στην κηδεία, οι δειλοί».
«Κι ήρθαν εδώ για να το παίξουν
κάποιοι, ε; Να τους δώσουμε ένα μάθημα λοιπόν!»
«Ναι ρε παιδιά, αλλά δεν σταματάνε
να ουρλιάζουν! Κοιτάξτε στις κάμερες, κοιτάξτε! Αυτή η Αλέξα έχει τρελαθεί,
βαράει την πόρτα σαν τρελή!»
«Οι άλλοι δύο δεν μπορούν να την
κάνουν καλά. Όχι, όχι! Ρε σεις, τι του κάνει;»
«Όχι, όχι! Δεν θέλω να βλέπω. Του…
του…»
«Τον σκότωσε; Πείτε μου ότι δεν τον
σκότωσε;»
«Έχει πέσει κάτω, δεν κουνιέται. Ο
άλλος έχει κολλήσει στον τοίχο και της κάνει νόημα!»
«Αυτή τι έπαθε; Σαν ζόμπι κάνει,
δεν τον ακούει καν. Έχω κατατρομάξει! Να πάμε εκεί κάτω;»
«Είσαι τρελός; Θα πας εκεί κάτω; Ας
ανοίξουμε την πόρτα, πάτα το κουμπί! Πάτα το να φύγει!»
«Έλα, το πάτησα! Γιατί δεν δίνει
σημασία; Ο άλλος της λέει να φύγει, να φύγουν. Θεέ μου, τον πνίγει. Τον πνίγει!
Πόση δύναμη έχει στα χέρια;»
«Σαν κούκλα τον έσπασε τον άλλον,
κι ετούτος δω, που είναι και ψηλός… Δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Σαν κουτάβι τον
πνίγει!»
«Πάει, τον τέλειωσε… Και τώρα; Τι
κάνουμε τώρα;»
«Κάτσε να φύγει πρώτα, να φύγει!
Και θα δούμε!»
«Δεν φεύγει, πήγε στην πόρτα,
κοίταξε έξω και… Όχι ρε γαμώτο, όχι! Κοιτάει προς τα εδώ! Γιατί δεν φεύγει;»
«Έρχεται, έρχεται!»
«Την ακούω, ανεβαίνει τα σκαλοπάτια!»
«Θα μας βρει; Όουεν, θα μας βρει;»
«Σωπάστε και οι δύο. Δεν μπορεί να
μας δει ούτε να μας ακούσει, ακόμα κι αν έρθει στο δωμάτιο».
«Να την, ανεβαίνει, έρχεται.
Γαμώτο, μπήκε μέσα…»
«Σσσσσς!»
…
…
«Τι κάνει; Γιατί μας κοιτάζει;»
«Δεν είπες ότι δεν μας βλέπει;»
«Εγώ… νομίζω ότι μας βλέπει».
«Γιατί χαμογελάει έτσι; Θεέ μου,
έχουν αίμα τα χέρια της».
«Έρχεται».
«Όχι, το τζάμι δεν μπορεί να το
περάσει. Μοιάζει με τοίχο απέξω, δεν μπορεί να… Δεν… Όχι!»
«Όχι, σταμάτα! Μη!»
«Σε παρακαλώ, όχι! Συγγνώμη, συγγνώμη!
Δεν θέλαμε να…»
Τα ουρλιαχτά εκείνη τη βραδιά του
Χάλοουιν τα πήρε ο άνεμος. Έπεσε βαριά η σιωπή στο σπίτι. Το διαμόρφωναν μήνες
τώρα, με γέλια και πειράγματα. Είχαν βάλει κάθε κλισέ και στους δύο ορόφους. Το
αίμα δεν είναι κλισέ. Ούτε και έξι πτώματα, δύο στον κάτω και τέσσερα στον πάνω
όροφο. Ειδικά όταν το ένα έχει χωμένο το χέρι στο στόμα του τελευταίου θύματος,
εκείνου με τα ορθάνοιχτα, δακρυσμένα μάτια.
Αύριο θα έρθει η αστυνομία. Θα
σταυροκοπηθούν. Θα τραβήξουν φωτογραφίες. Έτσι κάνουν πάντα. Κι η ζωή
συνεχίζεται. Μπορεί να μην αγκαλιάζουν τα παιδιά τους όσο ζούνε, αλλά μετά τον
θάνατο η ντροπή χάνεται. Έτσι με είχαν αγκαλιάσει πέρυσι κι εμένα, όταν κατέβασαν
το κορμί μου από την κρεμάλα.