Κωνσταντίνος Λουκόπουλος - Συγχαρητήρια, πέθανες!
Εκδόσεις Διόπτρα
Γράφει ο Βαγγέλης Ιωσηφίδης
Κάτι που έχουμε συνηθίσει να παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια είναι ανθρώπους με δίψα για μετάδοση της γνώσης να κερδίζουν ολοένα και περισσότερο χώρο στο YouTube και συνολικά στο διαδίκτυο. Κανάλια που εστιάζουν στην εμβάθυνση (ή ενίοτε στην εκλαΐκευση, μια έννοια που έχει τόσο θετική όσο και αρνητική χροιά) της επιστήμης. Κάτω από τα βίντεό τους, σχόλια όπως "Ευχαριστώ πολύ, δεν το ήξερα αυτό!", "Δεν είχα ιδέα πως η Χ επιστήμη θα μπορούσε να είναι τόσο ενδιαφέρουσα" και "Είμαι δέκα χρονών και ονειρεύομαι να σπουδάσω ό,τι κι εσύ" είναι συγκινητικά κι ελπιδοφόρα.
Προσωπικά, όλα αυτά τα βλέπω με θετικό μάτι. Το να κερδίζουν χώρο, κοινό και χρόνο θέασης η επιστήμη, η σοβαρότητα και η γνώση είναι ελπιδοφόρο σημάδι για τον κόσμο. Ακόμα πιο πρόσφατο μάλιστα φαινόμενο είναι η έκδοση βιβλίων αυτών των δημιουργών σε μεγάλους εκδοτικούς οίκους και το άνοιγμα του περιεχομένου στο βιβλιοφιλικό κοινό.
Μία τέτοια περίπτωση είναι και του καναλιού The Mythologist, όπου ο δημιουργός του, Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, ασχολείται με πάθος με τη μυθολογία και την αρχαιολογία. Με το βιβλίο του "Συγχαρητήρια, πέθανες!" στις Εκδόσεις Διόπτρα, είχα αρχικά την εντύπωση πως θα παραθέσει, σε μορφή μαθήματος, τα διάφορα μέρη και πρόσωπα του Άδη. Θα ήταν αξιόλογο κι έτσι, όμως έκανε κάτι που με εξέπληξε θετικά: δημιούργησε μυθοπλασία!
Ίσως κάποιος θεωρήσει αυτονόητη τη σύνδεση μυθολογίας-μυθοπλασίας, όμως δεν είναι. Είναι πολύ πιο εύκολο να μιλήσει ή να γράψει κανείς σε δοκιμιακό στιλ για τη μυθολογία και τις διάφορες εκδοχές των μύθων για θεούς, ήρωες, τέρατα και τοποθεσίες. Το να αποδώσει με ένα μυθιστορηματικό στιλ την κατάβαση στον Άδη μοιάζει με την προσπάθεια του Δάντη να προσεγγίσει την Κόλαση, το Καθαρτήριο και τον Παράδεισο αιώνες πριν. Μαθαίνεις το μέρος περπατώντας το.
Πρωταγωνίστρια είναι η Ψυχή. Μια ψυχή δηλαδή, μέσω της οποίας παρατηρούμε, με γνήσια απορία, τους σταθμούς στον Κάτω Κόσμο. Οδηγός ένας μυστηριώδης Ξεναγός, ο οποίος φαίνεται να γνωρίζει τα πάντα αλλά να μην ανήκει πουθενά. Απρόσβλητος από φόβο, περιέργεια και ανθρώπινη οργή, είναι ένας χαρακτήρας κυνικός, σαρκαστικός, ενίοτε μηδενιστής. Σε πλήρη αντίθεση η Ψυχή, που τα παίρνει όλα προσωπικά, αγχώνεται, φοβάται, νιώθει και αναρωτιέται για τη μοίρα της.
Ο συγγραφέας χρησιμοποιεί πολύ καλά το μυστήριο στους δύο χαρακτήρες, καθώς αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, αλλά και με τον παράδοξο αυτόν κόσμο και τις δοξασίες του. Η Ψυχή αγνοεί ενώ ο Ξεναγός γνωρίζει. Εκείνη αναρωτιέται σε ποιο μέρος του κόσμου θα καταλήξει, μαθαίνοντας κάθε ανατριχιαστική λεπτομέρεια για αυτόν, εκείνος δεν μπορεί και δεν διατίθεται να της δώσει προσωπικές απαντήσεις. Κι αυτό κάνει καθέναν από τους σταθμούς που βλέπουν τρομακτικό. Είναι αλλιώς να πληροφορείσαι για την αιωνιότητα κι αλλιώς να τη βιώνεις!
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ο στοχαστικός τόνος του βιβλίου. Πρώτα σου προβάλλει τα δεδομένα και ύστερα φιλοσοφεί πάνω σε αυτά, ενίοτε αναιρώντας τα. Ο θάνατος, ως η άλλη όψη του νομίσματος, καθρεφτίζει τη ζωή και τον τρόπο που αυτή γίνεται βιώσιμη. Αν δεν αντικρίσεις τον θάνατο, πώς να νιώσεις την αξία της ζωής; Κι αφού τον αντικρίσεις, πώς να μην την αναλογιστείς;
Το βαθύ και αισιόδοξο μήνυμα που διαπνέει το βιβλίο, και ειδικά στο τέλος που φανερώνεται στην ολότητά του, με κέρδισε και μου χάρισε ένα χαμόγελο. Χαμογέλασα επίσης με τον παιγνιώδη τρόπο που στο τέλος παρατίθεται η βιβλιογραφία. Ο συγγραφέας θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα έργο στείρο, αποστασιοποιημένο και αυστηρά πληροφοριακό για τον κόσμο του θανάτου, αλλά κατάφερε να το κάνει ζωντανό, με χιούμορ, κυνισμό και φιλοσοφία, κι αυτό είναι επίτευγμα.
